ปล่อยตัวตามสบายไปกับวันอันว่างไม่ยึดติดกับเหตุการณ์ต่างๆที่ชวนครุ่นคิดให้ปวดหัวแล้วเราจะมีความสุขกับสิ่งต่างๆที่อยู่รอบกายทำสิ่งต่างได้ดั่งใจนึกดั่งพญเหยี่ยวที่อาจหาญบินไปกับสายลมได้อย่างอิสระไม่หวั่นเกรงอันตรายต่างๆรอบด้าน

忘 了 有 多 久
再 没 听 到 你
对 我 说 你 最 爱 的 故 事
我 想 了 很 久
我 开 始 慌 了
是 不 是 我 又 做 错 什 么
你 哭 着 对 我 说
童话 里 都 是 骗 人 的
我 不 可 能 是 你 的 王 子
也 许 你 不 会 懂
从 你 说 爱 我 以 后
我 的 天 空 星 星 都 亮 了
我 愿 变 成 童 话 里
我 要 变 成 童 话 里
我 会 变 成 童 话 里
你 爱 的 那 个 天 使
张 开 双 手
变 成 翅 膀 守 护 你
你 要 相 信
相 信 我 们 会 像 童 话 故 事 里
幸 福 和 快 乐 是 结 局

บางทีความรักมันก้อไม่สวยงามเสมอไปหรอก***

เราต้องหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกปัญหาที่เกิดขึ้นที่เข้ามา...

แม้วันนี้มันอาจจะยังไม่เจอทางออก

แต่อีกไม่นานมันจะมาเองเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม

ไม่ต้องรีบร้อน หรือรนราน

ทุกอย่างมันถูกกำหนดมาแล้ว

สิ่งเดียวที่เราจะทำได้

คือรักษา"ใจ"เราให้ดีที่สุด

มันเปนสิ่งเดียวที่เราตัดสินใจได้ไม่มีใครมาให้คำปรึกษาได้ดีเท่าตัวเรา

[เรา]เท่านั้นที่จะเปนคนเลือกทางเดินของเราเอง

กับบางคน...มันก้อไม่ใช่ทุกอย่างหรือทั้งหมดของชีวิต แค่ในช่วงเวลาหนึ่งเค้ามีความสำคัญกับเรามากในช่วงนั้น(ในช่วงนั้นเท่านั้นนะ)

เชื่อสิ!สิ่งที่เราทำได้ดีและเปนสิ่งที่ควรจะทำมากที่สุดคือ รักษาใจเราไว้

รอกับสิ่งที่เหมาะสม น้องเพ่ไม่ใช่คนที่ไม่มีทางเลือก แต่ว่าทางเลือกต่างๆเราเลือกได้แค่1 เพราะฉะนั้นเลือกทางที่ดีที่สุดนะ เราจะไม่ผิดหวังกับมัน

ห่วงน้องคนนี้มากน่ะ^_^

ไม่รุ้ทำไมรุ้สึกงี้

อยุ่ดีดีก้อเปนเอง

เพราะเจออะไรๆมากก่อนมั้ง

กิกิ

เพ่ยังรับฟังน้องนะ

"ทุกเรื่อง"ไม่ใช่แค่เรื่องนี้

*-*กลอนนั่งขี้ - -*
ส่วนกลอนนี้ นั้นเกี่ยวกับพวก อุจจาระ(ขี้)ทั้งหลาย
แหล่นะคับ แต่งให้เป็นก่อนนอนนะ จะได้หลับฝันถึงขี้ ...อุ้ย!!!โทษทีจะได้หลับฝันดีกันถ้วนหน้า
.....................(หนุ่มเจ้าเจ้าสำราญ (-_-) งิน(*-*) ไปและนะ บะบาย
อืม! ลืมไปชอบท่อนไหนก็คอมเม้นกลับมาบอกด้วยนะ ถ้าใจดีก็ให้FIVE สักอัน2อันก็ยังดีนะ



-ขี้เหนียวไม่เหลียวแล ขี้โกงแส่หาเรื่องกัน
ขี้นกพริกรสเผ็ด คนขี้เท็จไม่สร้างสรรค์
ขี้บ่นปนขี้ฟัน ขี้ถังนั้นไม่ซื่อตรง
ขี้เท่อและขี้ทูด ไม่ต้องพูดเรื่องขี้ผง
ขี้เมฆขี้ฝนลง ขี้โกรธจงหลีกเลี่ยงพลัน
ขี้แยแลขี้ตา ขี้หมูราขี้หมานั้น
ขี้เต่าต้องป้องกัน ขี้หูนั้นหมั่นดูแล
ขี้ผึ้งอย่าลนไฟ คนขี้ไหลขี้ตอแหล
ขี้ด่าอย่าตอแย อีกขี้แพ้ชอบชวนตี
ขี้เล็บถึงขี้ตา ขี้ริ้วผ้ามีหลากสี
ขี้โล้ขี้เลนมี ขี้ไถนี้อยู่ในนา

ขี้อ้นปนขี้อ้าย ขี้เหล็กไม้อยู่ในป่า
ขี้เหร่หมดราคา สีขี้ม้าขี้แมงวัน
ขี้หนอนบ่ใช่หนอน คนขี้ร้อนขี้หุนหัน
ขี้เหนียวกลมเกลียวกัน ขี้งกนั้ไม่เจือจาน
ขี้ร้องไปฟ้องแม่ ต้องดูแลขี้สงสาร
ขี้อ้อนน่ารำคาญ อยู่ไม่นานคนขี้ยา
ขี้ตืดยืดไม่ออก ขี้ไม่บอกคือชาติหมา
ขี้สุดต้องอำลา อยู่บนฟ้าขี้เมฆไง
คือขี้มีหลายอย่าง สุดเอ่ยอ้างมาขานไข
บัดนี้ต้องลาไกล ขี้จะไหลไปก่อนเอย....ไปแล้ว.
-อันสุขใดจะสู้เรานั่งขี้
สูบหรี่ไปขี้ไปใจสุขสันต์
สูบหรี่ขี้ไปใจรำพัน. . .
ตดเปงควันขี้มะออกซอกซ้ำใจ

-สุขใดเล่าหรือจะเท่าเรานั่งขี้
ดูดบุหรี่ก้นกรองของสุขสม
นั่งดูดไปขี้ไปจัยตรอมตรม
ออกแต่ลมขี้ไม่ออกชอกช้ำจัย



ฉันรักเธอหมดแล้วทั้งหัวใจ
ถึงใจเธอเปลี่ยนไปแล้วไม่เหมือนเดิม
แต่ฉันยังรักเธอไม่เปลี่ยนแปลง
จำได้ไหมวันนั่นที่เธอวาด
วาดรูปวัวตัวน้อยน่ารักดี
แต่ก็มีเด็กหญิงน้อยมาขวางคอ
เด็กคือเด็กฉันไม่อยากจะเอ่ยชื่อ
หากเอ่ยชื่อฉันอาจจะเจ็บตัวก็ได้
มิหน้ำซ้ำเด็กหญิงน้อยไม่อายดี
ฉีกเข้าวัวตัวน้อยเป็นชิ้นๆ
ฉันนั่งอึ้งพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
เธอก็เงียบฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอะไร
แต่ที่รู้คือเสียงเด็กหญิงน้อย
เสียงหัวเราะดังลั่น สะเทือนใจฉัน
พร้อมกับวิ่งออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก
แล้วไม่นานก็ก็เดินตามออกไป
ฉันรีบลุกหาชิ้นส่วนเจ้าวัวน้อย
แล้วค่อยค่อยถอยออกมาหากาวติด
จากวันนั่นถึงวันที่สองเดือนสิบ
ฉันเก็บไว้ในกระเป๋าไว้เตือนสติ
เตือนใจไม่ไห้มองหญิงคนไหน
หญิงที่ไม่ใช่ในใจฉันคนเดียว
แต่วันนั่น วันที่หนึ่งเดือนสิบ
เธอบอกว่าใจเธอเปลี่ยนไม่ชอบฉัน
พร้อมกับบอกว่าฉันดีเกินไป
คำๆนี้ชายหลายคนฟังจนเบื่อ
ใจเธอเปลี่ยนแต่ใจฉันยังเหมือนเดิม
เหมือนวันนั่น วันที่สิบสาม เดือนมิถุนา
ก็ยังดีที่ฉันยังต่อวัวได้
แต่หนึ่งอย่างที่ฉันว่าเป็นไปไม่ได้
คือการต่อใจของเธอกับใจฉัน
ให้มันเป็นหนึ่งเดียวใจดวงเดียว
ใครอยากรู้วัวตัวนั่นอยู่ที่ไหน
ก็จงถามเธอคนนั่นที่ฉันเอ่ยถึง
เธอคนนั่นคุณอาจจะรู้จักเขา
จงถามเพื่อนของคุณทุกคนเถิด..

นี่แบบฟอร์มรับสมัครยมทูต
ชื่อ : นาโอมิ เซย์โย

เพศ : ชาย

อายุ : 17

ยศ : ยมทูต หัวหน้าหน่วยที่9 แห่งโซนโซไซตี้ (เป็นหัวหน้าหน่อยที่อายุน้อยที่สุด)

นิสัย : เลือดร้อน

ลักษณะหน้าตา รูปร่าง : หล่อ ผอมพอดี สูง177 หนัก 58

ลักษณะการแต่งตัว : เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง

Style การต่อสู้ : ยิ่งล้มคนเก่งยิ่งเก่งขึ้นเรื่อยๆ

ชื่อดาบฟันวิญญาน : เมงูสะคินโซ

รูปร่างลักษณะดาบฟันวิญญาน : ดาบซามูไรสีดำ

ความสามารถของดาบฟันวิญญาน :เป็นดาบฟันวิญญานที่โกงที่สุดยังไม่มีศัตรูหรือยมทูตคนไหนเคยรับมือได้

ชื่อปลดปล่อยสวัสดิกะ : จงคำรามเขี้ยวแห่งโลกมืด

รูปร่างลักษณะปลดปล่อยสวัสดิกะ : เปลี่ยนจากดาบซามูไรมาเป็นกรงเล็บสีดำ3แฉก

ความสามารถของปลดปล่อยสวัสดิกะ : ทำให้กลางวันกลายเป็นกลางคืนที่มืดมิดศัตรจะถูกโจมตีภายใต้เงามืดสร้างตัวแทนเงาขึ้น ท่าไม้ตาย คำราม380กรงเล็บโจมตีด้วยความเร็วที่ไม่สามารถคำนวนได้จากแต่ละทิศทาง ส่วนข้อมูลอื่นๆยังไม่มีรายละเอียดเนื่องจากเคยปลดปล่อยเมื่อครั้งได้บังไค แค่ขั้นชิไคก้อสยองแล้ว

สนุกร่าเริง ชอบมีเพื่อนเยอะๆ มาเปงเพื่อนกานนะ

เช้านี้เร่งเร้าเอาแปดโมงเช้าครับ เมื่อคืนไปเล่นคอนเสิร์ตแล้วตอนนี้เพิ่งกลับ
ความจริงไม่อยากกลับยังอยากอยู่ต่อครับ แต่ที่ต้องกลับเพราะอยู่ไม่ได้จริงๆ
เมื่อคืนเล่นคอนเสิร์ตอยู่ที่ผับๆหนึ่ง จังหวัดกำแพงเพชรผมโชว์เสร็จตีหนึ่งครึ่ง
ด้วยความเหนื่อยล้าและกลิ่นตัวเหม็นหึ่ง รีบบึ่งรถกลับจะมาอาบน้ำที่โรงแรม

โรงแรมแห่งนี้ค่อนข้างเก่าแก่ อยู่ไม่ห่างจากวัดร้างระงมด้วยเสียงตุ๊กแก
น่าจะเก่ากว่าสิบปีขาดคนดูแล แต่ที่แน่ๆของทุกอย่างเก่าเหลือเกิน
เดินอยู่ในโรงแรมด้วยความหดหู่ เงียบสงัดและวังเวงทำให้ขนลุกซู่
เหลือบไปเห็นรูปภาพเก่าที่หน้าลิฟท์แขวนอยู่ อู้ฮูภาพโบราณมากเลย

ผมรีบกดลิฟท์แล้วลิฟท์ก็เปิดทันที ผมรีบเข้าลิฟท์แล้วกดชั้นเจ็ดอย่างด่วนจี๋
อากาศในลิฟท์แสนอับชื้นเต็มที่ ถึงชั้นเจ็ดพอดีก็รีบเข้าห้องทันใด
ผมถอดเสื้อผ้าแล้วอาบน้ำอย่างไว สระผมแล้วเอาสบู่มาถูตัวขัดขี้ไคล
อาบน้ำเสร็จก็เช็ดตัวด้วยความสบายใจ พรุ่งนี้เที่ยงเมื่อไหร่จะเช็คเอาท์กลับกรุงเทพ

พอเสร็จภารกิจผมรีบปิดไฟนอน แอร์ในห้องเย็นฉ่ำมันช่วยดับความร้อน
พอหลับได้ไม่นานดันมาฝันเรื่องหลอน ได้ยินเสียงหมาหอนในความฝันเรา
ฝันก็คือฝันนั่นเป็นแค่ความฝัน ผมสะดุ้งตื่นทันทีเพราะเกิดเหตุอัศจรรย์
ก็ฝักบัวในห้องน้ำมันดันไหลดังลั่น ใครกันนะผมนอนคนเดียวนี่หว่า

ผมลุกทันทีตรงไปที่ห้องน้ำ เวลาตอนนั้นซักประมาณตีสาม
พอไปถึงห้องน้ำหัวใจผมเต้นตูมตาม ก็พื้นห้องน้ำมันแห้งสนิทผมตกใจ
อะไรกันวะหรือว่าผมหูฝาด รู้สึกไม่ดีแล้วใจมันแป้วฉี่จะราด
ผมรีบข่มตานอนมีอาการขี้ขลาด เอาผ้าห่มมาคลุมโปงเมื่อไหร่จะเช้าสักที

ชั่วอึดในเดียวผมได้กลิ่นเหม็นเน่า เหม็นกลิ่นซาก!เหม็นเน่าซากเก่า
ใจตกไปอยู่ตาตุ่มเริ่มเปลี่ยวเริ่มเหงา เปิดไฟค้นหาซากเน่าก็ไม่เจอต้นตอ
สอดส่ายสายตาไปที่ประตูและหน้าต่าง ก็เห็นหญิงสาวชุดขาวผมยาวลางๆ
ผมอยู่ชั้นเจ็ดแต่เธอมาลอยผ่านหน้าต่าง แล้วภาพเธอก็เลือนลางจางหายไปกับตา

ผมลุกทีนทีด้วยความเร็วสุดเหวี่ยง ด้วยความตกใจเกือบหัวทิ่มตกเตียง
พอถึงหน้าต่างมองออกไปไม่มีระเบียง เพียงแค่นั้นแหละประสาทกินทันที
ไม่ไหวแล้วครับผมเปิดไฟนอน ให้มันสว่างไว้เพราะความมืดทำให้หลอน
ไม่รู้จะทำยังไงเลยท่องคาถาชินบันชร สวดมนต์ขอพรให้พระคุ้มครอง

พระสงฆ์องค์เจ้าช่วยผมด้วยครับ ผมสวดไม่ทันไรอยู่ดีๆไฟก็ดับ
หลับไม่ลงแล้วครับผมอยากจะบ้าตาย เธอคนนั้นทำให้เราหัวใจแทบวาย
ผมได้ยินเสียงครวญครางเสียงผู้หญิงร่ำไห้ สาวใหญ่คนนั้นนั่งอยู่ปลายเตียงผมเอง
ผมท่องนะโมตัสสะเฮ้อภะคะวะโต เธอนั่งจ้องผมเบ้าตาลึกโบ๋
ผมขยับตัวไม่ได้คล้ายกับโดนล่ามโซ่ พุทธโธธัมโมเมื่อไหร่จะเช้าสักที

สิ่งที่เราเห็นนั้นมันคืออะไรกัน เสียงที่ได้ยินมันน่ากลัวจนตัวสั่น
กลิ่นที่ได้รับมันเป็นกลิ่นอะไรนั่น เรื่องจริงหรือความฝันภาพยังจำติดตา
สิ่งที่เราเห็นนั้นมันคืออะไรกัน เสียงที่ได้ยินมันน่ากลัวจนตัวสั่น
กลิ่นที่ได้รับมันเป็นกลิ่นอะไรนั่น เรื่องจริงหรือความฝันภาพยังจำติดตา

ก้อชอบอยู่เกือบทุกวง

ฉันคิดถึงเธอ ฉันคิดถึงเธอ ฉันคิดถึงเธอทั้งคืนทั้งวัน
น้ำหอมของเธอ น้ำเสียงของเธอ ท่าทางของเธอตอนสบตาฉัน

ฉันฝันถึงเธอ ฉันเพ้อถึงเธอ ฉันหวังว่าเธอก็เป็นเหมือนกัน
ขอบฟ้าของเรา สายน้ำของเรา กับเพลงของเราแค่ปลอบใจฉัน

* โอ้ดาวเอ๋ยใยเลยไม่รู้มีใครที่เค้าห่วง โธ่ลมเอ๋ยทำไมต้องหวงมาจางห่างหาย
ปล่อยให้ทนจนใจจะท้อใจคอจะทิ้งไป เจ้าจะรู้จะเห็นบ้างไหมใจคนที่รอ

เพราะรักเหลือเกิน เพราะรักถึงรอ ไม่รักไม่รอให้ใจไหวหวั่น
เพราะรักถึงกลัว เพราะรู้ว่าไกล เผื่อเธอพบใครก็อาจลืมฉัน

ใครจะชิงใครจะชังมันก็ช่างหัวเขา แค่ตัวเรารู้เราช่างเค้าประไร
ใครจะชักใครจะแช่งใครจะแกล้งใครจะหยัน ก็ให้ช่างหัวมันก็ให้ปล่อยเค้าไป
ใครจะชมใครจะเชิดว่าประเสริฐเลิศหรู ตัวเรารู้เราอยู่ปล่อยเค้าชมไป
ใครจะรักใครจะเกลียดใครจะเสียด ใครจะสีก็เรารู้ตัวดีปล่อยเค้าทำไป..

เกิดเป็นมนุษย์สิ้นสุดแค่ตาย เอาอะไรมากมายในความอนัตตา
โลภไปทำไมช่วงชิงแข่งขัน สุดท้ายเหมือนกันต้องไปป่าช้า
จะเอาอะไรแค่รักโลภโกรธหลง ไม่มีความมั่นคงบนกิเลสตัณหา
เกิดแก่เจ็บตายใยจะไปยึดมั่น สรรพสังขารล้วนอนิจจา
ปล่อยวางมันเสีย ทุกโขติณณา...


ใครจะเมินใครจะมองใยจะต้องไหวหวั่น ใครจะใส่ร้ายกันใยจะต้องสนใจ
ใครจะดีใครจะเลวมันก็เรื่องของเขา ใครจะนินทาเราใยจะต้องทุกข์ใจ
ใครจะล้อใครจะด่าใยจะต้องว่าตอบ ใครไม่สนใครไม่ชอบใยจะต้องใส่ใจ
ใครจะคิดใส่ความใยจะต้องวุ่นจิต หากตัวเราไม่ผิดจะไปคิดทำไม...

เกิดเป็นมนุษย์สิ้นสุดแค่ตาย ประดุจดังต้นไม้ล้มทับโลกา
หมดลมเมื่อไรหาประโยชน์ใดเล่า ล้วนต้องถูกเผาหามไปป่าช้า
ชีวิตยังมีสร้างความดีไว้เถิด ได้ไม่เสียชาติเกิด ได้ไม่ต้องอายหมา
อันว่าความตายคือสัจธรรมความเที่ยง สิ้นสรรพสำเนียงเน่าเหม็นขึ้นมา
จะเอาอะไร...จะเอาอะไรกันนักหนา...

เมื่อ อาทิตย์อุทัย ส่องทั่วท้องถิ่นไพร โลกแจ่มใสอีกครา
เหม่อมองนกโผบิน แว่วธารรินไหลหลั่ง ป่าลั่นดังสะท้านใจ
แดดส่องฟ้า เป็นสัญญาวันใหม่
พวกเราแจ่มใส เหมือนนกที่ออกจากรัง
ต่างคน รักป่า ป่าคือความหวัง
เลี้ยงชีพเรายังฝังวิญญาณ นานไป
ตื่นเถิดหนา อายนกกามันบ้าง
แผ่นดินกว้างขวาง ถางคนละมือละไม้
รอยยิ้ม ของเมีย ชะโลมฤทัย
ซับเหงื่อผัวได้ ให้เราจงทำดี

เสื้อผ้าขี้ริ้ว ปลิวเพราะแรง ลมเป่า
กลิ่นไอพวกเรา เขาคงจะเดินเมินหนี
คราบไคล ไหนเล่า เท่าคราบโลกีย์
เคล้าอเวจี หามีใครเมินมัน

โลก จะหมอง ครองน้ำตา ยามเศร้า
แบ่งกัน ว่าเขา และเราเศร้าจริง ใจฉัน
ป่ามี น้ำใจ ใสแจ่ม ทุกวัน
รักป่า ไหมนั่น เมื่อป่าลั่น ความจริง

นาฬิกากับชารสส้ม

รายการเที่ยวรอบโลก

นิยายแนวสืบสวน

ไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้ในพจนาณุกรมของผม